Της Μαρίας - Ταξιαρχούλας Στεφανέλλη [*] «Του γαρ σοφού πάσα μεν η γη πατρίς, πόλις δε ο κόσμος» · Ευγένιος Βούλγαρης Φέτος συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Προφανώς, για εμάς που δεν βιώσαμε οι ίδιοι τις συμφορές που υπέστησαν οι Έλληνες της Μικράς Ασίας, να είναι αδύνατον να αντιληφθούμε πλήρως τη βιαιότητα του ξεριζωμού από τις πατρογονικές τους εστίες. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι είναι λογικό να αδιαφορούμε και να βυθιζόμαστε στη λήθη απέναντι στα γεγονότα αυτής της ταραγμένης εποχής, σκεπτόμενοι ότι ανήκουν στο μακρινό παρελθόν και δεν μας αφορούν. Ιδίως ένα τόσο σκοτεινό στιγμιότυπο της Νεοελληνικής Ιστορίας, πρέπει να αποτελέσει εφαλτήριο για να αναλογιστούμε όλοι μας τι οδήγησε σε μια τέτοια καταστροφή, αλλά και να αποκτήσουμε πληρέστερη γνώση του παρελθόντος μας, ενισχύοντας την ιστορική μας μνήμη και προφυλάσσοντας την πολιτιστική μας κληρονομιά ως οδηγό για το μέλλον. Οι ιστορίες των προσφύγων που κατόρθωσαν να σωθούν και να φτάσουν στην Ελλάδα εί...
Αφηγείται ο ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΝΤΙΝΟΣ Όταν έγινε η αντεπίθεση των Τούρκων στα βάθη της Τουρκίας το 1922, η οποία αποτέλεσε και την αρχή της Μικρασιατικής Καταστροφής, πάρα πολλοί Έλληνες κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, τους φίλους και γνωστούς τους, τα χωριά και τις περιουσίες τους και γίνουν πρόσφυγες στην Ελλάδα, για να γλιτώσουν από τους Τούρκους. Ανάμεσα στους Έλληνες αυτούς ήταν και οι συγγενείς της μητέρας μου, αλλά και της γιαγιάς και του παππού μου, από την πλευρά του πατέρα μου. Συγκεκριμένα, η γιαγιά της μητέρας μου (Πολυξένη Μουμουλίδου) και ο παππούς της (Αβραάμ Καραϊλανίδης), έφυγαν τη Μικρασία και μέσω Ρωσίας εγκαταστάθηκαν στο Κιλκίς και στις Σέρρες, όπου υπήρχαν πολλά κτήματα. Αργότερα η μητέρα μου βρέθηκε με τον πατέρα της, τη μητέρα της και τον αδερφό της στη Θεσαλλονίκη, πριν έρθει στη Λέσβο. Πολλοί, όμως, άντρες συγγενείς αιχμαλωτίστηκαν ή, και σκοτώθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενώ άλλοι έμειναν στη Ρωσία. Οι συγγενείς του παππού μου, από την πλε...
Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑ Παραφράζοντας όσα γράφει σ’ ένα βιβλίο του για την Πόλη ο Κώστας Σταματόπουλος, Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, συνδυάζοντάς τα, βέβαια, με τα απέναντι Μικρασιατικά παράλια, θα λέγαμε ότι το να μιλάς για τη Μικρασία δεν είναι εύκολο. Τους δρόμους της όταν νοητά περιδιαβαίνεις, δυσκολεύεσαι να τους περπατήσεις. Σταυρικός κι αναστάσιμος ο περίπατός σου. Ιχνηλάτης πάνω στην κοφτερή και φλόγινη αιχμή των γεγονότων της Ιστορίας… εδώ και 102 δύο χρόνια, πια. Πώς να το πούμε; Πεθαίνεις και ξαναγεννιέσαι στη Μικρασία. Μυσταγωγική η μύησή σου σ’ αυτή. Αισθάνεσαι Έλλην εν ετέρα μορφή. Κάθε μνήμη του χώρου αυτού κι ένας καημός. Το ιστολόγιο Μικράς Ασίας Μνήμη σχεδιάστηκε για να δημοσιεύει μαρτυρίες μαθητών του Πρότυπου ΓΕ.Λ. Μυτιλήνης του Πανεπιστημίου Αιγαίου, οι οποίοι είναι απογόνοι Μικρασιατών προσφύγων, τέταρτης και πέμπτης γενιάς. Το εν λόγω project, με τίτλο: «Σαν παραμύθι… Η μετάδοση της προσφυγικής εμπειρίας στην τέταρτη και πέμπτη...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου