Μικράς Ασίας Μνήμη

ΜΑΡΙΑ ΛΑΜΠΑΔΑΡΙΔΟΥ - ΠΟΘΟΥ. «Κοντά στην πηγή. Από τις αφηγήσεις του Μικρασιάτη πατέρα μου», Ευθύνη , τχ 181 (Ιανουάριος 1987) 13-15.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΥΡΑΤ. «Σώπασε Κυρά Δέσποινα;», Ευθύνη , τχ. 84 (Δεκέμβριος 1978) 661-663.

Της ΕΥΔΟΚΙΑΣ ΚΩΤΗ Έχοντας την τιμή να προέρχομαι και από Μικρασιατικές ρίζες, αποφάσισα να εμβαθύνω περαιτέρω στην πραγματική ιστορία της γιαγιάς μου Μπέμπας, η οποία όχι μόνο γνωρίζει για τη ζωή της μητέρας της από ένα μικρασιάτικο χωριό, το Κουιτζάκι, αλλά μου μετέφερε όλη εκείνη τη μαγεία του ταξιδιού στο παρελθόν, για να γνωρίσω καλύτερα τους δικούς μου προγόνους και την ιστορία των Ελλήνων της Μικρασιατικής Καταστροφής. Ακολουθεί η μαρτυρία της μέσα από συζήτηση μαζί της πάνω στις κοινωνικές και ιστορικές πτυχές του 1922, αλλά και ειδικότερες πληροφορίες για τη ζωή των προγόνων μου και τη καθημερινότητα των κατατρεγμένων Κρυπτοχριστιανών. Η οικογένεια της προγιαγιάς μου από την πλευρά του πατέρα μου, Φωτεινής Μάρκογλου, ήταν από τη Μικρά Ασία. Συγκεκριμένα, κατά την περίοδο 1922-1923 της τουρκικής κατοχής σε πολλές περιοχές των Μικρασιατικών παραλίων, εκείνοι ζούσαν σε ένα μικρό κεφαλοχώρι, με τουρκικό κυρίως πληθυσμό, έναν αποικισμό της Σμύρνης και μέρος που υπαγόταν σε έναν «καζ...

Της Μαρίας - Ταξιαρχούλας Στεφανέλλη [*] «Του γαρ σοφού πάσα μεν η γη πατρίς, πόλις δε ο κόσμος» · Ευγένιος Βούλγαρης Φέτος συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Προφανώς, για εμάς που δεν βιώσαμε οι ίδιοι τις συμφορές που υπέστησαν οι Έλληνες της Μικράς Ασίας, να είναι αδύνατον να αντιληφθούμε πλήρως τη βιαιότητα του ξεριζωμού από τις πατρογονικές τους εστίες. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι είναι λογικό να αδιαφορούμε και να βυθιζόμαστε στη λήθη απέναντι στα γεγονότα αυτής της ταραγμένης εποχής, σκεπτόμενοι ότι ανήκουν στο μακρινό παρελθόν και δεν μας αφορούν. Ιδίως ένα τόσο σκοτεινό στιγμιότυπο της Νεοελληνικής Ιστορίας, πρέπει να αποτελέσει εφαλτήριο για να αναλογιστούμε όλοι μας τι οδήγησε σε μια τέτοια καταστροφή, αλλά και να αποκτήσουμε πληρέστερη γνώση του παρελθόντος μας, ενισχύοντας την ιστορική μας μνήμη και προφυλάσσοντας την πολιτιστική μας κληρονομιά ως οδηγό για το μέλλον. Οι ιστορίες των προσφύγων που κατόρθωσαν να σωθούν και να φτάσουν στην Ελλάδα εί...

ΗΛΙΑΣ ΒΕΝΕΖΗΣ. ( 11 2014). Μικρασία, Χαίρε . Αθήνα: Βιβλιοπωλείον της «Εστίας», σσ. 32-36.

«Η μεγαλύτερη εκδήλωση της Αναστάσεως γινόταν στον περίβολο της Αγίας Φωτεινής, ο οποίος ήταν ευρυχωρότατος. Μπορούσε να περιλάβει μέσα πολλές χιλιάδες πιστούς. Και από το περίφημο καμπαναριό της Αγίας Φωτεινής, το οποίο για να το ρίξουν οι Τούρκοι, μετά τη φωτιά, είδαν και έπαθαν, διότι ήταν καλοχτισμένο, εξετοξεύοντο ωραιότατα βεγγαλικά, τα οποία έφτιαχνε ο μπαμπάς του Καραμπάτη – έδειχνε την Ανάσταση του Χριστού, διάφορα άλλα, και τελείωνε ξετυλίγοντας μια μεγάλη Ελληνική σημαία, οπότε χαλούσε ο κόσμος από τους πυροβολισμούς. Φυσικά ήσαν κλειστές οι πόρτες, για να μπορέσουν οι Σμυρνιοί να κρύψουν τα όπλα, με τα οποία χαιρετούσαν την Ανάσταση του Χριστού» . ΓΙΩΡΓΟΣ Θ. ΚΑΤΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (1994). Πώς να σε ξεχάσω Σμύρνη αγαπημένη . Αθήνα: Ωκεανίδα, σσ. 77-78. XVI.