Οι Κόρες του Αϊβαλιού

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑ

Το βιβλίο «Οι κόρες του Αϊβαλιού» (Εκδόσεις Νίκας) είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα 468 σελίδων. Η συγγραφέας, εκπαιδευτικός με καταγωγή από τη Λέσβο, δεν βασίζεται αποκλειστικά στη μυθοπλασία. Το έργο στηρίζεται σε μια συστηματική καταγραφή προφορικών μαρτυριών από πρόσφυγες δεύτερης γενιάς. Ετούτη η εθνογραφικού τύπου προσέγγιση προσδίδει στο κείμενο υψηλή ιστορική ακρίβεια και λειτουργεί ως φορέας της συλλογικής μνήμης· άριστα μπορεί να αποτελέσει και διδακτικό υλικό για το μάθημα της Τοπικής Ιστορίας.

Δύο είναι οι ιστορικοί σταθμοί του: Ο Α΄ Διωγμός (1914) και η Καταστροφή του 1922. Το οικογενειακό τραύμα μιας οικογένειας μετατρέπεται σε συλλογικό, με τρεις γυναικείες μορφές, την Πολυξένη, την Τριανταφυλλιώ και την Αθηνά να αναδεικνύονται σε κορυφαίες γυναίκες πρόσφυγες και τραγικά θύματα της Μικρασιατικής Καταστροφής, αλλά και σε κεντρικούς στυλοβάτες της κοινωνικής ανασυγκρότησης και της διατήρησης της ταυτότητας στον νέο τόπο που φτάνουν, τη Λέσβο. Απαγορευμένοι έρωτες, κοινωνικές και θρησκευτικές προκαταλήψεις - στερεότυπα μεταφέρονται στον αναγνώστη με λογοτεχνική μαστοριά.

Το λογοτέχνημα της κας Ανδριώτου στοιχίζεται επάξια δίπλα στα έργα του Ηλία Βενέζη, «Αιολική Γη» και «Νούμερο 31328», αλλά και στα έργα της Διδώς Σωτηρίου, «Οι νεκροί περιμένουν» και «Ματωμένα Χώματα».